Daar stonden we dan op de kade van Grave, zes van de acht potentiële kanaalzwemmers voor hun eerste echte “grote” tocht. Grave, een klein plaatsje aan de Maas in de buurt van Nijmegen heeft elk jaar op hun waterfestijn-feestdag een leuke openwater zwemwedstrijd met een afstand van 3 nautische mijlen of de helft daarvan, respectievelijk 5,5 km of 2,7 km. Het idee daarvan is ooit in de kroeg geboren om van Cuijk naar Grave te zwemmen en is sindsdien onderdeel geworden van deze jaarlijkse feestdag. Op Chris na, hadden de meeste van ons nooit echt verder dan 2 a 3 km aaneen gezwommen.

Maar met wat stroming mee van wel 1 a 2 km per uur zou het toch hooguit anderhalf uur zwemmen zijn voor de 3 mijl. Dat klinkt wel te doen, dus zo geschiedde. Iedereen deed de 3 kilometer tocht. Na eerst getuige te zijn van de officiële opening van het festijn door wat kanonschoten en liederen van de plaatselijke havenzangers aan te moeten horen zijn we naar de start gegaan. Een korte briefing gaf ons de informatie dat er nauwelijks stroming was. Hooguit 400 meter per uur. Oeps, dat viel even tegen! Daarna mochten we de boot op. Ongeveer 100 deelnemers voor beide afstanden waren aanwezig.

Aan het varen kwam maar geen eind. De gedachte dat hele eind terug te moeten zwemmen was op ieders gezicht af te lezen. Het mooie weer en de gezelligheid op de boot deed dat al weer snel vergeten. Na dik een half uur varen en elkaar succes gewenst te hebben klonk het startschot en sprongen we de boot af. Het water voelde meteen lekker aan, een graad of 23 en tenminste niet zout, nauwelijks golfslag een geen kwallen! Een zwemstrook langs de kade was afgezet met boeien en het gehele traject werd er door de reddingsbrigade en plezierjachten op ons gelet.

Een veilig gevoel. Na circa 1 uur en 10 minuten kwam Chris als eerste binnen. Helaas was er geen tijdregistratie dus de exacte zwemtijden zijn niet bekend. De laatste van ons team kwam na ca 1 uur en 45 minuten uit het water en konden we allen moe maar voldaan aan de soep. Chris had onderweg uitgerekend dat als we onze gezwommen afstand achter elkaar zouden plakken (6 x 5,5 km = 33 km) we dus wel even het “Kanaal” over gezwommen hadden. Zo is het maar net! Met vertrouwen kijken we uit naar onze volgende uitdaging op 9 september; het IJsselmeer over in Estafette. Moet lukken.

De deelnemers waren Pierre, Chris, Katja, Rob, Hans en Robert

Met veel enthousiasme gingen 4 van de potentiele kanaal zwemmers zondag ochtend vroeg om 7:15 naar Volendam. Hier gingen we voor de tweede keer onze fitheid testen. Een aantal met 3 km zwemmen voor de boeg en één met 6, maar dit keer zonder stroming. Vlak voor de start riep de organisatie iedereen bij elkaar. Staand vanaf een picknicktafel instrueerde de organisatie (zelf ook deelnemer) de deelnemers. Hier werden de laatste onduidelijkheden over het parkoers, de regels, drankjes onderweg en wat te doen bij 'pech' weggenomen.

Daarnaast werd ons ook lacherig geïnformeerd over Volendam en de visnetten voor de dijk. Hierdoor namen we dit niet al te serieus. Daarna gingen we allen te water om tegelijkertijd te kunnen starten. Na de start zwommen we eerst naar de haven waar voor ons al het in- en uitgaande scheepsverkeer werd tegengehouden. Om vervolgens koers te zetten naar 'De Dijk'. Vanwege de oud-Volendamse bouwstijl had dit stukje van de tocht het mooiste uitzicht. Daarnaast kwamen we tijdens het zwemmen diverse visnetten tegen waaroverheen geszwommen moest worden. Aangezien dit strakgespanne stalen kabels waren schuurde dit lekker over je lichaam. Na ongeveer 1500 meter werden de huisje aan de dijk alleen dijk met af en toe wat visnetten. 

Aangezien hier verscheidene wandelaars liepen was de dijk geen saaie vlakte. De Dijk hield op bij Edam waar na een drankje voor de 6 km gekeerd moest worden. De terugweg was een stuk lastiger omdat we nu wind en golven tegen hadden. Deze golven waren venijniger dan in eerste instantie leek. Maar ook hier kwamen we weer vanzelf de visnetten en Volendamse-huisjes tegen. Daarna weer de haven die voor ons met rode vlaggen werd afgesloten om vervolgens de laatste 500m naar de finish te zwemmen. Het laatste stukje viel wel weer mee omdat de wind hier weer van de zijkant kwam. Hoewel het geen officiële wedstrijd was hield de organisatie netjes de tijd in de gaten. Als eerste kwam Dick binnen in een tijd van 1uur 12minuten over 3 km als tweede Hans in 1uur17 en als derde Katja in 1uur20 Als laatste kwam Christian binnen in 2 uur en 9 minuten, maar hij had voor de langste afstand gekozen. Na tijdens een drankje de tocht besproken te hebben reisden we met een voldaan gevoel terug naar Wassenaar. 

Deelnemers waren: Katja, Dick, Hans, Christian 

Geschreven door Christian

Onder Piloting van Ben Lak van Benzijlen en onder controle van waarnemer/juryld kamperechter Niek Kloots zijn de zwemmers van Channel Team Wassenaar er in geslaagd van Stavoren naar Medemblik te zwemmen "under Channel Swimming Rules". De estafette bestond uit zes van de leden van het team. Macel Stroet heeft video-opnamen gemaakt die later volgen. De wind was kracht 4 tot 5 uit Noordelijke richting. De watertemperatuur bedroeg 17,2 graden aldus het weerbericht van de kustwacht. Mijn eigen meting gaf echter 16,2 aan. De tocht begon met een bobbelig boottochtje naar Stavoren. We konden de voormalige Zuiderzee in ogenschouw nemen en het was voorwaar een redelijk onstuimig gebeuren.

De golven waren vergelijkbaar met die tijdens de marathon van 8 augustus 2009. Omdat we zwommen onder het reglement van CS&PF was de start op de wal. We kozen het strandje van Stavoren waar al eens eerder (bij uitzondering) ook de start van de Marathon plaatsgevonden heeft. Christian mocht het spits afbijten en als eerste de golven trotseren. Hij zwom voortvarend, vooral ook met de wetenschap dat hij als 7e zwemmer vast en zeker weer te water zou gaan. Hij zwom met een constante slagfrequentie van 66 slagen per minuut en legde 1,7 Nml (Nautische mijl = 1,850km) ofwel circa 3150m af. De tweede zwemmer was Robert. Hij heeft tijdens het zwemmen veel geleerd over het naast een boot zwemmen. Dat was voor veel anderen ook een nieuwe ervaring. De boot rolde wat op en neer, en heen en weer. Als je op 15m afstand zwemt is dat wat anders dan op 1 a 2 meter. Hij heeft geleerd zijn afstand te vinden. De slagfrequentie was een zeer constante 60/min. Robert zwom circa 2780m. Als derde ging Dirk van start. Hij startte met een slagfrequentie van 60 en zakte langzaam af naar 57. Een mooie gelijkmatige slag waarmee hij zo doorkan naar een tweede en derde beurt van een uur. 

Hij legde dezelfde afstand af als Robert: circa 2780m. Katja zwom als 4e. Mijn zorg bij haar was de snelheid. Ben had moeite om de boot niet te snel te laten varen. De kap die veel wind ving werd neergeklapt om minder snelheid te maken. Ze zwom stabiel en constant. Omdat ze aan dezelfde kant van de boot zwom als Christian werd ook zij niet beschermd door de boot tegen de golven. Ondanks dat zwom ze een nette 2220 meter in haar uur. Hans, de 5e zwemmer werd opgeschrikt doordat hij sneller in het water moest dan hij gewend is. De schok van de temperatuur gaf hem eerst wat hyperventilatie. Door eerst een minuut of wat schoolslag te zwemmen kreeg hij zijn ademhaling onder controle en zwom hij zijn uur prima uit. Hij legde in de luwte van de boot dezelfde afstand af als Katja. Ik mocht zelf als laatste. Tijdens het eerste kwartier van het zwemmen wat last van slijmontwikkeling in de mond, geen onbekende, maar wel lastig, even hardhandig er uitwerken en daarna kon ik goed doorzwemmen. 

De afgelegde afstand was 4,26km met een slagtempo van 68 dalend naar 60 en weer oplopend naar 68 en in de laatste 5 minuten naar 74. Het midden was duidelijk een terugval na het slijm gevolgd door een stevige eindsprint. Heerlijk! Na de eerste 6 uur is besloten om af te wijken van de CS&PF reglementen, maar wel binnen de IJsselmeerreglementen te vervolgen met zwemmers die om het half uur starten. Christian en Robert zwommen elk een half uur. Robert werd vlak voor de haven na 22 minuten afgelost en Dirk kon het karwei afmaken in 7 uur, 4 minuten en 23,51 seconden. Het laatste stuk zijn de zwemmers die nog niet een tweede keer te water gegaan zijn achter Dirk aangezwommen. Zijn finish uiteraard de officiele. De overwinning op het IJsselmeer werd te water gevierd met Champagne. Na de tocht was het nog napraten met het team, Niek en Ben in het cafe van Jack Brakeboer